„Cieszą mnie takie spotkania z żywym Kościołem” – tymi słowami Arcybiskup Adrian Galbas żegnał się z prawie 200 osobową grupą rodzin i młodzieży, głównie z parafii w Magdalence, która postanowiła spędzić Majówkę razem. Jak doszło do tego, że najwyższy hierarcha w Archidiecezji Warszawskiej wpadł na grilla do rodzin z Magdalenki i jeszcze przy okazji zatańczył Poloneza? Spędził prawie 2 godziny na rozmowach z rodzinami i młodzieżą, rozprawiając nawet o tak ważkich dylematach jak kibicowanie Realowi Madryt czy FC Barcelonie? Oczywiście oprócz tańców, rozmów i sportowej rywalizacji, połączyła nas też modlitwa – wspólnie odśpiewana Litania Loretańska, jak na maj przystało.

Teraz już możemy uchylić rąbka tajemnicy. Do tego spotkania doszło podczas organizowanej - już po raz kolejny przez Domowy Kościół z Magdalenki – Majówkowej Oazy Modlitwy. Tym razem, ze względu na to, że weekend był krótki, odbyła się nieopodal, bo zaledwie pół godziny jazdy samochodem – w Ołtarzewie. Dla wszystkich, którzy majówkę spędzili w Dubaju, można mieć tylko jedną podpowiedź: „cudze chwalicie, swego nie znacie.” To taki żart. Nie chcemy otwierać w tym momencie jałowej dyskusji o gustach. Wszyscy z pewnością zgodzimy się, że od tego gdzie - ważniejsze jest: z kim. A my mieliśmy naprawdę zacne grono parafian z Magdalenki, Sękocina i Tarczyna. Gościnnie były też rodziny z Kaszub i Gór, ale związane mocno z naszą parafią. A gościli nas wszystkich z sercem na dłoni i uśmiechem na twarzy niezwykle serdeczni księża Pallotyni z Ołtarzewa z księdzem Zbigniewem na czele.

Najlepszy czas to ten dobrze wykorzystany, zatem każdą minutę naszego pobytu staraliśmy się jak najlepiej zagospodarować. Oczywistą oczywistością na rekolekcjach jest codzienna Eucharystia, ale był też czas na modlitwę indywidualną, rodzinną, czas wolny z rodziną, wspólne spędzone wieczory przy wspomnianym grillu, na boisku w ostrej rywalizacji sportowej, czy w sali teatralnej, gdzie pod okiem młodzieży, najmłodsi przygotowali i wystawili autorską sztukę. Trudno nie wspomnieć o rozmowach formacyjnych młodzieży w grupach, które dotyczyły takich ważnych spraw, jak Bóg, wiara, dojrzewanie, powołanie i wiele innych.

A dorośli w tym czasie również na różne sposoby zastanawiali się, czy istnieje cos takiego jak DNA rodziny katolickiej? Co Chrystus chciał przekazać mówiąc: Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem? Czy dziś w ogóle da się żyć wiarą? Wychowywać dzieci w wierze? Jak z dnia na dzień mieć więcej radości w swoim małżeństwie? Nie do przeceniania był czas przeznaczony tylko i wyłącznie na rozmowy małżonków w cztery oczy. Dla niektórych był to czas nadrobienia zaległych randek i zrobienia planów przynajmniej na najbliższy rok.
Sporo tego było, nie dało się narzekać na nudę, ale też omdleń nie zanotowaliśmy. A całe rekolekcje odbywały się pod czujnym okiem ks. Kamila Mianowskiego, który zapewniał w każdej chwili wsparcie nie tylko duchowe, ale również sportowe i towarzyskie, ujawniając swoje kolejne talenty.

A jak doszło do wizyty Arcybiskupa? Jak wiadomo, z reguły nie przyjeżdżają ci, których nie zapraszamy. Dlatego postanowiliśmy wykonać ten pierwszy krok i choć wydawał się dość szalony, ale zaprosiliśmy Pasterza naszej archidiecezji, aby przyjrzał się, czy to, co robimy, jest dobre. Szanse, że znajdzie lukę w swoim przeładowanym kalendarzu nie były wielkie, ale Bóg jest wielki i widocznie też Mu trochę zależało na tym spotkaniu. Arcybiskup się zgodził, a że akurat wypadło to w porze, gdy bawiliśmy się przy grillu, no cóż… samo życie.

I jeśli Arcybiskup Adrian Galbas podsumował to stwierdzeniem, że było to spotkanie z żywym Kościołem, to my możemy powiedzieć, że z naszej perspektywy było to spotkanie z żywym Arcybiskupem. A cały czas rekolekcji to były w sumie prawie cztery dni ciągłego spotykania z żywym Jezusem w naszych małżeństwach, rodzinach, wspólnocie.

Kościół jest piękny, gdy jest zjednoczony w Chrystusie. 

A Chrystus to Miłość.